.
.
และแล้วเราก็ต้องกัน
และแล้วนายติ๊งต๊องก็ได้ยินคำว่า "เราเลิกกัน"
และแล้วนายติ๊งต๊องก็ต้องปล่อยมือเจ้าชายแสนงอน
และแล้วนายติ๊งต๊องก็ต้องเดินคนเดียว
และแล้วนายติ๊งต๊องก็ต้องกลับมาเดินบนถนนแห่งความเหงาเพียงลำพังอีกครั้ง
.
.
ลาก่อนมือที่เคยจูงกันเดิน
ลาก่อนแก้มที่เคยหอม
ลาก่อนสยามที่เราชอบเดินเที่ยวด้วยกัน
ลาก่อนร้านไอดินที่เรากินข้าวกัน
ลาก่อนร้านอาหารอิตตาเลียนที่ถนนข้าวสาร
ลาก่อนสยามพารากอน
ลาก่อนคอนโดชั้น 7 ห้อง 33
ลาก่อนอีกหลายๆที่ ที่เราไปด้วยกัน
ลาก่อนเจ้าชายแสนงอน คนที่ผมรักที่สุด
.
.
แต่ผมก็จะรอนะ
รอวันที่เราจะกลับมารักกันอีกครั้ง
.
น า ย ติ๊ ง ต๊ อ ง รั ก เ จ้ า ช า ย แ ส น ง อ น น ะ
ขอบคุณพี่ TongChii นะคับ
แค่คำพูดของพี่
ก็ทำให้ผมคิดได้
.
.
"ถ้าห่างกันแล้วสบายใจก็ไป
หรือมีคนใหม่ที่รักมึงมากกว่าที่กูรักมึง มึงก็ไป
แต่กูจะรอมึงอยู่ตรงนี้ ถ้ามึงยังหาคนที่รักมึงได้ไม่เท่ากู มึงก็กลับมา กูจะรอ"
.
.
ซึ้งอะ พี่ตอง
ขอบคุณนะคร๊าฟฟฟ
อยู่ก็เจ็บช้ำ จากก็ปวดร้าว
รู้ว่าเรานั้นคงไม่เป็นเหมือนเดิมดังเคย
ตั้งแต่เรื่องวันนั้น
ตาคู่เดิมนี้ที่เคยมองฉัน
มันเย็นชา มันเปลี่ยนไป
คิดแค่เธอหนีไป ไม่มาพบเจอกันเลย
มันยังทำไม่ไหว
ยิ่งหากไม่ได้เห็น ไม่ได้ยินเสียงเธอ
จะทนได้อย่างไร
อยู่ก็เจ็บช้ำ จากก็ปวดร้าว
ฉันควรจะทำอย่างไร
อยู่ไปอย่างนี้ นานสักแค่ไหน
ฉันต้องจะทนอีกเท่าไร
หรือต้องทนเหงาอยู่ ต้องยอมฝืนใจกันไป
ไม่มีทางหลีกหนี
ติดกับความหลัง ยังอยู่อย่างนี้
ยังมีเธอตลอดไป
อยากให้เธอรู้นานสักแค่ไหน
ฉันจะรักเธอตลอดไป
และจะรักเธอตลอดไป...
edit @ 2007/10/01 23:11:20
